โดย กัญญาภัค แมคมานัส

มันอาจเป็น "ตำราชีวิต" ที่มีคุณค่ายิ่งและยิ่งใหญ่ต่อชีวิตข้าพเจ้า ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ที่เหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้าย

       ชีวิตของคนเรานั้นมีหลายรูปแบบขึ้นอยู่กับชีวิตของแต่ละคน ที่มีรูปแบบของชีวิตแตกต่างกันไปซึ่งแต่ละคนจะมีทั้งทุกข์และสุขประกอบกันไปกับการดำเนินชีวิต ไม่มีใครที่จะมีสุขหรือทุกข์อย่างเดียว แต่คนเรานั้นส่วนใหญ่มักดิ้นรนเพื่อต้องการที่จะนำความสุขให้แก่ตนเอง โดยที่ไม่รู้เลยว่าขณะที่กำลังดิ้นรนหาความสุขอยู่นั้นเป็นช่วงที่ความทุกข์กำลังเข้ามากล้ำกลายด้วยเช่นกัน แต่ในเรื่องที่ข้าพเจ้าจะกล่าวนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวข้าพเจ้าเองซึ่งอาจจะเรียกได้ว่าเป็นช่วงที่มีความพลิกผลันของชีวิตที่สุด เพราะเป็นช่วงของระหว่างความเป็นความตายเท่ากัน แต่ข้าพเจ้าก็สามารถผ่านช่วงนั้นมาได้อย่างปลอดภัย และสามารถดำรงชีวิตอย่างคนปกติมาจนทุกวันนี้ ซึ่งไม่อาจจะชี้แจงรายละเอียดได้มากมายนักข้าพเจ้าขอนำเสนอเพียงพอที่จะปรากฏเป็นตัวหนังสือได้เท่านั้น
       หลังจากที่ข้าพเจ้าจบการศึกษา ชั้น ป.6 จากโรงเรียนเมรี่อิมมาคุเลตคอนแวนต์ ข้าพเจ้าได้มาสมัครสอบเข้าชั้น ม.1 ที่โรงเรียนชลกันยานุกูล ในการสอบครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากคุณพ่อคุณแม่เป็นอย่างดี โดยมีคุณพ่อให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างมาก เป็นต้นว่า ย้ายชื่อข้าพเจ้าไปลงสำมะโนครัวบ้านคุณลุงคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนกับพ่อเพื่อให้ข้าพเจ้าเป็นเด็กในเขตแล้วจะได้มีสิทธิ์จับฉลาก ขับรถพาไปเรียนพิเศษเพื่อติวสอบเข้า ม.1 และขับรถพาไปส่งสอบ ตอนที่ข้าพเจ้าจับฉลากนั้นคุณพ่อกับคุณแม่ยังมายืนลุ้นอยู่ข้างโรงพละแต่ปรากฏว่าจับฉลากไม่ได้ หลังจากวันสอบ 2 วัน ข้าพเจ้าไม่นึกเลยว่าความช่วยเหลือครั้งนั้นที่ข้าพเจ้าได้รับจะเป็นความช่วยเหลือครั้งสุดท้ายจากคุณพ่อ เพราะในช่วงเย็นประมาณ 4 โมงของวันนั้นคุณพ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ถึงแก่ชีวิต ตอนนั้นข้าพเจ้ารู้สึกเสียใจมากแต่ก็ไม่ได้ร้องไห้มากมายนัก คงเป็นเพราะว่าคุณพ่อกับข้าพเจ้าเพิ่งจะมาคุ้นเคยกันเนื่องจากว่าคุณพ่อต้องไปทำงานที่ต่างประเทศจึงทำให้ในวัยเด็กข้าพเจ้าอยู่กับคุณแม่เรื่อยมา สำหรับการสูญเสียครั้งนี้นับเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของครอบครัวเรา
       ข้าพเจ้าสอบเข้าโรงเรียนชลกันยานุกูลได้ที่ 71 จากจำนวนผู้สอบแข่งขันทั้งหมดประมาณพันกว่าคน ข้าพเจ้าเข้าเรียน ม.1 ที่โรงเรียนนี้มีผลการเรียนและร่างกายแข็งแรงดีมาตลอด จนมาถึงช่วงใกล้สอบปลายภาคของ ม.2 (อายุ 13 ปี) มีอยู่วันหนึ่งตอนเคารพธงชาติข้าพเจ้าเป็นลมหมดสติไปนอนห้องพยาบาล (ตอนนี้เป็นอาการทางสมองระยะแรกเนื่องมาจากโรคเอส แอล อี) นอกจากนี้ยังมีอาการแก้มแดงทุกครั้งที่ตากแดดซึ่งเป็นอาการผื่นปีกผีเสื้อของโรคเอส แอล อี ซึ่งแม่และพี่สาวคิดว่า "เลือดฝาด" จึงไม่มีใครเอะใจหรือสงสัยอะไร เมื่อปิดภาคเรียนไปข้าพเจ้าเรียนพิเศษตามปกติ และตอนนั้นอาการของโรคก็เริ่มออกมาเรื่อยๆ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่านี่เป็นอาการหนึ่งของโรคเอส แอล อี เริ่มจากต่อมา มือของข้าพเจ้าเป็นจุดแดงๆ เต็มฝ่ามือมีลักษณะคล้ายเม็ดเลือด แม่พาข้าพเจ้าไปพบหมอโรคผิวหนังหมอให้ยามาทาแต่ไม่หายซึ่งปกติข้าพเจ้าเป็นคนไข้ประจำของหมอท่านนี้เวลาเป็นโรคผิวหนัง
       เหตุการณ์นับจากนี้เกิดขึ้นโดยที่ข้าพเจ้าไม่รู้สึกตัวแต่แม่เล่าให้ฟัง คือหลังจากที่ทายาไม่หายแล้วข้าพเจ้าตัวร้อน ทานข้าวไม่ลง แม่พาไปหาหมอโรคหวัดที่ข้าพเจ้าหาอยู่ประจำเช่นกันและหมอให้ยามาทานแต่ไม่หายอีก โดยปกติแล้วข้าพเจ้าจะมีอาการดีขึ้นทุกครั้งหลังจากทานยาของหมอท่านนี้ ตลอดจนช่วงนั้นข้าพเจ้ามีประจำเดือนมาครั้งแรก (เป็นสาเหตุหนึ่งด้วยที่ร่างกายเกิดการเปลี่ยนฮอร์โมน) เพื่อนข้างบ้านที่ชำนาญทางด้านยาไทยคิดว่าเป็นไข้ทับระดูแม่เองคิดอย่างนั้นด้วย ข้าพเจ้าจึงทานยาไทยแต่ไม่หายอีก เรียกว่าช่วงนั้นในท้องของข้าพเจ้ามีแต่ ยา..ยา..ยา เพื่อหวังที่จะ หาย..หาย..หาย แต่ผลปรากฏว่าอาการไม่ดีขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่ง ข้าพเจ้าล้มลงไปแล้วเหม่อแม่ก็เรียกข้าพเจ้า "น้องจอย..น้องจอย..เป็นอะไรลูก" พร้อมกับเอามือตบหน้าข้าพเจ้าเบาๆเพื่อเรียกสติ แม่เห็นว่าท่าจะไม่ไหวแล้วเลยพาข้าพเจ้าไปตรวจเลือดที่ โรงพยาบาลชลเวช ชลบุรี ผลการวินิจฉัยออกมาว่าเป็นโรคไทฟอยด์ (ทำการวินิจฉัยโรคผิด) ต่อมาแม่พาไปโรงพยาบาลเอกชล ชลบุรี มาถึงที่นี่ต้องนอนพักรักษาตัวเป็นเวลาหลายวัน ครั้นพอข้าพเจ้ากลับมาอยู่ที่บ้านแต่อาการยังไม่ดีขึ้นพอดีกับมีเพื่อนข้างบ้านคนหนึ่งเป็นพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาลสมิติเวช สุขุมวิท กทม. มาเยี่ยมข้าพเจ้าที่บ้าน พยาบาลบอกแม่ว่า "ทำไม..ไม่พาไปโรงพยาบาลสมิติเวชหล่ะ" แม่ไม่รอช้ารีบออกไปเรียกรถเช่า แต่ตอนนั้นไม่มีรถเช่าให้เรียกเลย ญาติของพยาบาลคนนี้จึงอาสาพาไปส่ง พอไปถึงที่นั่นหมอถามว่า "ทำไมปล่อยให้เป็นหนักขนาดนี้" จนหมอนึกว่าบ้านเราอยู่ในชนบท เรียกว่าถ้าได้รับการรักษาอย่างถูกต้องตั้งแต่แรกคงไม่ถึงขั้นนี้ เพราะว่าช่วงนั้นหมอตรวจพบว่าช่องท้องอักเสบมากแล้ว ข้าพเจ้าต้องเข้าห้อง ไอ.ซี.ยู. ประมาณ 4-5 วัน เพื่อทำการรักษาช่องท้อง พออาการเริ่มดีขึ้นหมอต้องให้อาหารทางสายยางแม่บอกว่าตอนนั้นมีสายโยงเยอะแยะเลยรอบตัวข้าพเจ้า พอแม่เห็นข้าพเจ้าแม่ร้องไห้เพราะสงสารลูก เรียกว่าตอนนั้นแม่ไม่เสียดายเงินเลยเพราะแม่หวังจะให้ข้าพเจ้ามีอาการดีขึ้นอย่างเดียวในเวลานั้น ก่อนที่หมอจะทำการรักษาต่อไปอีกหมอถามแม่ว่า "ฐานะเป็นอย่างไร" แม่ตอบไปว่า "ฐานะใช้ได้" (ถามตอบทำนองนี้) หมอจึงให้การรักษาอย่างเต็มที่ และไม่ทิ้งคนไข้อย่าไปคิดเลยว่าหากไม่มีเงินหมอเอกชลจะทำอย่างไรทั้งนี้อาจเพราะตามคำสั่งของโรงพยาบาล โดยหมอทำการรักษาสมองเพราะช่วงนั้นเส้นเลือดฝอยอักเสบทั่วร่างกาย (เป็นส่วนหนึ่งที่มือมีจุดแดงๆ) พร้อมที่จะเล่นงานสมองได้ทุกเวลา โดยหมอทำการเจาะไขสันหลังเพื่อหาสาเหตุอาการทางสมอง มีคนเคยถามข้าพเจ้าว่า "เจาะไขสันหลังเจ็บไหม" ตอนนั้นไม่รู้สึกตัวเลยค่ะ คุณอาช่วยไปดูทางพระให้ พระบอกว่า "ถ้าผ่านวันนั้นเวลาตี 2 ไปได้ก็จะผ่านตลอด" แม่ พี่สาว พยาบาลที่เกี่ยวข้องต่างลุ้นและส่งกำลังใจให้อย่างจดจ่อ แล้วก็ผ่านวันนั้นได้อย่างงดงาม

       ข้าพเจ้าออกจากห้องไอ.ซี.ยู. ท่ามกลางกำลังใจของคุณแม่และพี่สาวพร้อมด้วยพยาบาล เพราะหมอบอกว่า "ถ้าผ่านคืนนี้ไปได้ก็พ้นขีดอันตราย" และข้าพเจ้าก็ผ่านคืนนั้นมาได้แต่ยังต้องพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลและขณะนั้นพี่สาวข้าพเจ้าอยู่ในระหว่างช่วงสอบเอ็นทรานซ์ผลปรากฎว่าพี่สาวสอบไม่ติด ข้าพเจ้าบอกแม่ว่า "แม่..แม่ อย่าไปว่าพี่เจี๊ยบเขาเลยนะ" (ทั้งที่ตัวเองยังนอนซมอยู่บนเตียง) ในใจแม่ตอนนั้นก็คือลูกสาวคนนึงไม่มีที่เรียนและลูกสาวคนนึงนอนป่วยอยู่บนเตียงแล้วแม่ก็ตัวคนเดียว แม่จึงให้พี่สาวพยายามใหม่อีกครั้งในปีเดียวกัน และก็ต้องยินดีด้วยที่พี่สาวข้าพเจ้าสามารถสอบติดวิทยาลัยพยาบาลสภากาชาดไทย ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ในที่สุด มีวันหนึ่งข้าพเจ้า "ชัก" แม่ตกใจมากด้วยความตกใจแม่จึงนำนิ้วโป้งของแม่ ใส่เข้าปากข้าพเจ้าเพื่อไม่ให้ข้าพเจ้ากัดลิ้นตัวเอง พร้อมทั้งบอกให้พี่สาวข้าพเจ้ากดกริ่งเรียกพยาบาล ตอนนั้นมีพยาบาลเข้ามาเต็มห้องตามด้วยหมอ หมอดุแม่ว่า "ทีหลังอย่าเอานิ้วคุณใส่ปากเข้าไปนะ ถ้านิ้วคุณขาดไปลูกคุณไม่รู้สึกตัวหรอกให้นำผ้าใส่แทน" แม่เจ็บมากกับการที่ลูกกัดนิ้วแม่ไปโดยไม่รู้ตัว และอาการชักครั้งนี้ไม่ใช่เพียงครั้งเดียวจึงส่งผลให้ประสาทส่วนการพูดของข้าพเจ้าเสียไปแต่เวลานี้การพูดนั้นก็ดีขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่ข้าพเจ้ารู้สึกตัวช่วงนั้นโรงเรียนเปิดเรียนได้ประมาณ 1 เดือน และร่างกายยังไม่แข็งแรงเดินไม่ได้เพราะนอนมานาน ข้าพเจ้าจึงต้องพักการเรียนและทำกายภาพอยู่เป็นเวลานานพอสมควร ซึ่งต้องอยู่ในความดูแลของหมอตลอดรวมระยะเวลาประมาณ 4 เดือน จนกระทั่งหมออนุญาตให้กลับบ้านแต่ต้องมาพบหมอตามนัดทุกครั้ง

         ข้าพเจ้าอยู่บ้านจนกระทั่งเปิดภาคเรียนที่ 1 ใหม่อีกครั้ง เพื่อนของข้าพเจ้าขึ้นชั้น ม.4 กันหมดแล้ว ด้วยความที่เป็นเด็กรักเรียนข้าพเจ้ารู้สึกอยากเรียนหนังสือมากหมอก็เห็นด้วยเพราะเชื่อว่าเป็นการรักษาผู้ป่วยทางด้านจิตใจอีกทางหนึ่ง ข้าพเจ้าเข้ามาเรียนต่อชั้น ม.3 โดยที่ต้องพบกับเพื่อนใหม่ปรากฏว่าเรียนยังไม่ถึงครึ่งวันก็ทนไม่ได้ต่อสภาพแวดล้อมหลายอย่างสำหรับผู้ที่เพิ่งมีอาการดีขึ้นอย่างข้าพเจ้า อาจารย์ฝ่ายปกครองจึงแนะนำให้ข้าพเจ้าไปเรียนเทียบโอน ชั้น ม.3 จากศูนย์บริการการศึกษานอกโรงเรียน ชลบุรี จึงทำให้ข้าพเจ้าต้องลาออกจากโรงเรียนที่เพิ่งเข้ามาเรียนได้เพียง 2 ปีเท่านั้น

       ความรู้สึกที่ว่า "กว่าจะสอบเข้ามานั้นลำบากมากหากเทียบกับเวลารอให้ผู้อำนวยการเซ็นอนุมัติการลาออกเป็นอันว่าเสร็จเรียบร้อย" ย่อมเกิดขึ้นในใจ แต่ข้าพเจ้าคิดว่าอาจารย์ได้แนะทางที่ถูกให้ข้าพเจ้าแล้วและตรงกับที่หมอกำหนดไว้คือ 2 ปี ปัจจุบันอาการของโรคสงบลงข้าพเจ้าจึงมาเรียนหนังสือได้ตามปกติ และด้วยความมีมานะพยายามของข้าพเจ้าจึงทำให้ข้าพเจ้าได้เข้ามาเรียนที่โรงเรียนชลกันยานุกูลอีกครั้งหนึ่งเมื่อข้าพเจ้าผ่านการสอบคัดเลือกเข้าเรียนชั้น ม.4 ได้ ซึ่งมีอาจารย์หลายท่านสนับสนุนและช่วยเหลือเกี่ยวกับการสัมภาษณ์อยู่บ้างแต่ข้าพเจ้าคิดว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่อาจารย์พึงกระทำอยู่ ตราบจนกระทั่งข้าพเจ้าเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยบูรพาด้วยความสามารถของข้าพเจ้าเองโดยการสอบผ่านการคัดเลือกโควต้าภาคตะวันออกได้ในคณะศึกษาศาสตร์ ภาควิชาเทคโนโลยีทางการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา และสามารถจบการศึกษาระดับปริญญาตรี วุฒิการศึกษาบัณฑิตในปี 2545 ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.10 แม้ว่ามันอาจจะดูธรรมดาสำหรับบางคนแต่ข้าพเจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดาเลยสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยได้รับการอักเสบทางสมองมาอย่างข้าพเจ้า ทั้งนี้เพราะสถาบันไม่ได้เป็นตัวกำหนดผู้เรียนซึ่งอาจจะตรงกับความคิดของใครอีกหลายคนหรือบางคนก็ตามแต่นี่ก็ไม่ใช่การอวดอ้างแต่อย่างใด เพียงเพื่อต้องการให้ทุกคนที่ท้อแท้อยู่นั้นก้าวต่อไป และข้าพเจ้ารู้เสมอว่าชีวิตยังไม่หยุดอยู่เพียงเท่านี้แน่ และยังมีอุปสรรคอีกมากมายนักที่รออยู่ ถึงอย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าขอสู้อุปสรรคข้างหน้าต่อไปด้วยกำลังใจที่มีในตัวเองและที่ได้รับจากทุกคน

       ชีวิตของคนเรานั้นจะต้องเผชิญอุปสรรคมากมาย แต่อุปสรรคเหล่านั้นล้วนเป็นบทเรียนให้คนเรามีบทบาทในการดำเนินชีวิตต่อไป หลายคนอาจมองว่าถ้าครั้งแรกได้รับการรักษาอย่างถูกต้องเรื่องราวเหล่านี้คงไม่เกิดขึ้น..ใช่ เรื่องราวนี้ไม่เกิดขึ้นแน่แต่ไม่มีใครรู้ว่าเหตุการณ์ภายหน้าจะเป็นอย่างไรเพราะแม่ความรู้ก็น้อยเพียงชั้น ม.3 แต่ปัจจุบันแม่จบ ม.6 จากศูนย์บริการการศึกษานอกโรงเรียนและสามารถส่งเสียพี่สาวจนจบปริญญาตรีเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลสมเด็จพระบรมราชเทวี ณ ศรีราชา และข้าพเจ้าจบปริญญาตรีตามที่กล่าวในข้างต้น จนกระทั่ง ณ ปัจจุบันประกอบอาชีพเป็นพนักงานบริษัท บางครั้งเงินจึงต้องเก็บไว้ใช้ในเวลาจำเป็น ในเหตุการณ์ของข้าพเจ้า แม่บอกว่า "พึงสละทรัพย์เพื่อรักษาชีวิต" ตามคำของพระพุทธศาสนาทั้งนี้เพราะแม่ต้องยอมแลกอสังหาริมทรัพย์ให้ได้มาเป็นเงินเพื่อรักษาลูกคนนี้ ข้าพเจ้ารู้สึกภูมิใจในตัวแม่มากที่สามารถช่วยให้ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่รอดจนถึงทุกวันนี้ ถึงแม้ว่าแม่จะไม่ได้ทำการรักษาแต่แม่จัดการเรื่องค่าใช้จ่ายที่จัดว่าไม่น้อยทีเดียวในการรักษาข้าพเจ้า และยังเป็นกำลังใจให้กับลูกๆ เสมอมา ซึ่งข้าพเจ้าคิดว่าเป็นยาสำคัญที่สุดส่วนหนึ่งของชีวิต ความรู้สึกรักแม่คงไม่มีวันลดน้อยลงแต่มันจะเพิ่มขึ้นทุกวันๆ และข้าพเจ้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าแม่จะยังคงอยู่ให้กำลังใจ ความรัก และทุกสิ่งทุกอย่างต่อข้าพเจ้าไปนานๆ นานเท่าที่จะนานได้ ทั้งที่ข้าพเจ้ารู้ว่าแม่จะไม่ได้อยู่กับข้าพเจ้าตลอดไป เพราะมันเป็นสัจธรรมของชีวิตที่ทุกคนทราบกันดี ข้าพเจ้าขอใช้เวลาที่เหลืออยู่นี้ให้คุ้มค่าที่สุดสำหรับการตอบแทนพระคุณของแม่ ก่อนที่สัจธรรมแห่งชีวิตจะพรากไป

หมายเหตุ : **ถ้าตัวร้อนมีไข้สูงมากๆ แล้วชักให้นำผ้าหนาๆ ใส่เข้าปากผู้ป่วยเพื่อไม่ให้กัดลิ้นตัวเอง ลิ้นอาจขาดได้ค่ะ ฉะนั้นอย่าปล่อยให้มีไข้สูง

**ถ้าเวลานอนนานๆ ให้เอาหมอนไปดันไว้ที่ปลายเท้าให้ตั้งฉากตลอด อย่าให้ปลายเท้าตก เพราะปกติคนนอนปลายเท้าจะตก เพราะถ้าปลายเท้าตก ต่อไปจะเดินไม่ได้